Uykusunu bölüp hiç gücenmeden sana hazırladığı kahvaltıları unuttun mu? Kendini unutulmuş hissettiğin o anda çat kapı çıkıp gelmesini? Ne oldu da her şey bir kenara itiliverdi. Hiç mi hatırı yok yaşanan güzelliklerin. Zamanla tahammül sınırları zorlandı elbette ama yok mu vefayı sadece semt olmaktan kurtarmak isteyen ?

Bir gün her şeyi yüzüstü bırakıp, kutup yıldızı yönünde tek başına yürümeye başladığında  güneyden esen o lodosu sırtında hissedersen bil ki o hala seninledir. Acaba başkası olabilir mi diye sakın arkanı dönüp bakma çünkü hem hata edersin, hem gönül incitirsin. Sadece tek kişidir ve ömrünün sonuna kadar seni korur, evet o bir melektir. Çıkar düşünmez, tek amacı sensindir, seni hafızasından silseler, ona geriye hiçbir şey kalmaz. Mutlaka sensiz de yaşar ama güneşi artık doğudan doğmaz. Sen kuzeydesindir ya, onun yönü hep kuzeyi gösterir. Belki sensizlik marsta yaşam aramak gibi zordur, zaman gereklidir ama bir yanı hep seninledir.Çarkların hep istendiği gibi dönmemeye başlaması durumunda konuşulanlara dikkat etme zorunluluğu buradandır. O özeldir, ne olursa olsun ağızda asla limon tadı bırakmaz. Sahlep gibi kıvamlıdır, hafif damağın yanar ama lezzetini alırsın. Tarçını belki boğazına kaçar ama gocunmazsın. Çünkü sen tarçınsız sahlep içmezsin. İşte onun da sana zor gelen yönlerine tarçın muamelesi yapman, senin adamlığındandır. Her genzine tarçın kaçışında öksürüp dışarı atacağına, su içmeyi denersen, dindiremeyeceğin hırçın deniz kalmaz. Sadece sabır ile beklemek tüm ihtiyaç  buna. Zaten zamanı gelince aktörler rollerini değiştiremeden oynayacaklar ve olması gereken mutlaka olacaktır. Zamana yenilirse umutların, kaç kendini kurtar ama sol yanında, özel locasında oturduğuna dokunma. Oradan icraya verilip değil, ağzından çıkan bir çift sözle atılırsın. Sonrasında kapanır ve kilitlenir üzerine kapılar, olacaklardan kurtulamazsın.

Yaşanan mutlu günlerin hatırına, zamanında sol tarafınıza gelip, gecekondusunu kurup işgaline göz yumduğunuza, oturma izni verip gecekondusunu 4 bloklu dev bir siteye dönüştürdükten sonra çık ben burayı yıkacağım, elimde yıkım belgesi var demeyin. İlk kazmayı vurduğunuz an o sitede oturan kimse kalmayacaktır. Ve bu soğuk günlerde kimse evsiz kalmayı haketmemiştir. Hele ki o kişi sizin en sevdiğiniz ise…

Bir sonraki gün aynı köşeyi dönerken gözlerin beni aradığında bunu kendine nasıl anlatırsın, nedir bunun izahı ki hayatında sadece iki saniyelik yer kaplayan ben , sokaklarda aradığın kişi olurum. Sen buna hoşlanma demezsin, ilk görüşte aşk’ta yoktur senin indeksinde. Nasıl olsa unuturum diyerek avuttuğunda kendini, her baş başa kaldığında yalnızlığınla, uzaklara daldığında, çarpışma hissiyle irkilmelerine hangi anlamları yüklersin ?

Yok böyle bir şey olmaz, bu kadar basit bir çarpışmadan ışık hızına ulaşıp çarpıştırılan proton taneleri etkisi çıkmamalıydı. Hiç tanımadığın ve sesini duymadığın birisini bu kadar düşünerek kendini alçalmış hissedersin. Ama işte kader defterleri yazılmış, mürekkepleri kurumuş ve mühürlenmiştir. Ne yaparsan yap kendine kabul ettiremezsin bunun basit bir karşılaşma olduğunu ve zaten çok sert tepki vermiş olmanın huzurunu hissedersin bedeninde. Düşüncelerine engel olamaz, sürekli aynı köşeden seri adımlarla dönersin ama nafile. Ya başka bir tenle temas ya da bomboş sokak. Pişman mı oluyorsun verdiğin tepkinin sertliğine, fırsat vermemene ?

Hiç merak etme güzellik… Ben de aynı köşeyi, yere bakarak, son süratle dönüyorum. Belki bir gün tekrar karşılaşırız ayrıldığımız yerde. Sen sakın oralarda yürümeyi ihmal etme.

Mekanın cennet olsun. (2 ocak 1943 – 1 şubat 1999)

İlk konuşulduğu günden beri mesleğin içinde oluşumdan mıdır yoksa objektif bakışımdan mı bilemiyorum ama tamamı yerli otomobil diye bir şeyin hayal olduğunu, bunu; özellikle de kısa sürede üretmenin imkansız olduğunu savundum. Neydi beni olumsuz düşünmeye mahkum eden şey. Bende isterdim tamamı yerli bir otomobil üretmemizi fakat çok geç kaldık. 2 sene içerisinde kendi motorumuzu üretip tüm testlerini tamamlayabilir miyiz ?

Elin İtalyanı ve sözüm ona yerli ortağı olan medar-ı iftiharımız kuruluşun gözlerinde $ işareti çıkaran bu projede roller paylaşıldı. Fiat’ın üretimini bitirdiği “albea” sını, ciciler içerisine koyup, makyajlayıp bizlere çakacak. Biz de bunu alıp kabul edeceğiz. Biz yaptık diye sevineceğiz. Bu eğer yerli otomobil ise biz zaten bunu yapmıyor muyuz ? Fiat’ın kuş serisi araçları, montajı ülkemizde yapılan araçlar da yerli otomobil sayılmaz mı ? Tabi ki kendi motorumuzu kısa sürede yapmayı hayal dahi etmiyoruz ancak amaç taklit ise biz bu işte ön saflarda olduğumuzu biliyoruz. Ben dahi kendi işimde ford connect’lerin vakum pompalarını üretiyorum. Ama proje bana ait değil, çizimler orjinalinden hafif oynanmış (telif hakkı zımbırtısından), çok kaliteli yedek parça olarak aleme nam saldık. Fikir çalıntı, resim çalıntı, üretimi yaptığımız makineler ithal. Yerlileştiremez miyiz bunları ?

Malesef arkadaşlar. Yerli otomobil için iş ilk olarak motorda başlar. Bizler ülkemizde şanzuman, vites kutusu vs. imalatı yapıyoruz, motor imalatı yapanlarda var ama hiçbiri özgün değil. Örnek olarak Hema endüstri’yi verelim. Adamlar her sene vergi rekortmenleri listesine giriyor. Ama bunu biz ürettik, patentini aldık dedikleri bir şey olduğunu sanmıyorum, görmedim. Var ise lütfen bana bilgi ulaştırsınlar. Biz sanayisi ve işçiliği çok kaliteli bir ülkeyiz. Ama malesef taklit ediyor ve ucuz iş gücü sayesinde tercih sebebi oluyoruz.

Bugün motor üretmeye karar versek bütün motorları taklit edebiliriz, ufak tefek oynamalar yapar, telifi de aşarız ama kendi üretimimiz ve teknolojimiz olan bir motoru piyasaya süremeyiz. Mühendislerimiz bugün karar verse biz de yapacağız dese, motoru piyasaya sürmek en az 10 sene sürer. Bir şekilde bir yerinden başlamamız dahi gelecek adına ümit verici ama tamamı yerli otomobil şu dönemde olasılıksız. Karar verdikten sonra oynanacak oyunları söylemiyorum bile. Yeni bir teknoloji geliştirsek hemen mühendis intiharları başlar.

Tamamı yerli olmasa bile yerlimsi otomobil bir kaç kişiye daha iş kapısı olacağı için desteklenmesi gerekir. Fakat başarı beklemek hayalperestliktir. Gelişmekte olan bir ülkeyiz, gelişmeye uğraşan bir ülkeyiz ve bir kez daha kazık yemek zorundayız. Ve kazıkçı başı olarak Fiat tekrar iş başında. En azından yabancıya gitmiyoruz diye sevinsek yeridir. Belki elin İtalyanı insafa gelir, bu sefer az geçirmek ister değil mi ?

Hikayeye girmeden önce bir müzik açalım sizin için, ambiyans güzelleşmesi açısından.

Her güzel başlamış ve sonunun ne olduğu kestirilememiş hikayede olduğu gibi bir adet esas oğlan ve bir adet esasiye hanım kızımız var. Her şey çok güzel başlamıştı. Gülücükler, smiley’ler havalarda uçuşuyor, ayakları yerde değil adet yukarılarda gezerek ele güne nispet yapar tarzda mutlu mesut yaşıyordu sevimli çiftimiz. Her gittikleri yere birlikte gider, birlikte gidemedikleri yerlerde ise (tuvalet, banyo vs.) gönüllerinin bir olduğunu belli etmek için birbirlerine kısa mesaj atarlardı. Çok pahalı olmaz mı diye düşünmeyin, operatörlerinden sms paketi satın almışlardı. Sabahları güzel sözlerle birbirlerini uyandırırlar, en geç 15 dakikada bir sms atılmazsa trip moduna geçerlerdi. Klasik yeni nesil aşkın her nimetinden köküne kadar faydalanarak ilişkileri devam etti.

Zamanla ilk kavgalar gelmeye başladı, moraller bozuldu, gözyaşları… Hatta esas oğlan bile gözyaşı dökmüştü, meyilliydi birazcık sanırım. Ama biz kötü düşünmeyelim, çok sevmişti, o yüzden gözyaşı bile dökmüştü kavgalarına, küsüşmelerine ve kısa süreli ayrılıklara… Ayrılıklar olurdu ama kısa sürerdi, çünkü birbirlerini tamamladıklarını ikisi de çok iyi biliyordu. Ayrıca şimdi ayrılsalar, tekrar git birisi ile tanış, ilk buluşmalar, cicim ayları derken bir sürü zaman kaybı olacaktı. O yüzden ilk başlarda sevgilerinin izin vermediği ayrılığa, sonraları  “ulan şimdi kim yeni sevgili bulacak” ‘lığın verdiği üşengeçlik müdahale etti ve ilişki sürüp devam etti.

Ama bu şekilde devam edemezdi, edilemezdi. Elbette bir yerden bir patlak verecekti ve sonunda bu oldu. Çok şiddetli bir geçimsizlik neticesinde kesin olarak ayrılmaya karar verdiler. Birbirlerine kırıldılar. Geri dönmek istediler ama bu kadarı  fazla denilip her ikisi de arkasına bakmadan yollarında devam etme kararı aldılar. Ve hiç ayrılmamak üzere birleşmiş olan ellerinin arasında mesafe peydahlandı.

Uzun süreceği düşünülmüş ama 3 günde sona erecek olan derin acılı günleri başlamış oldu. Bu sürede çok acılı olduklarından olsa gerek; hemen yeni facebook profil fotoğrafları çekildi, yeni bir traş, saç rengi… Derken artık çok acılı çiftimiz yeni doğan buzağı gibi bir sağa bir sola yalpalayarak yürümeye başladı ve kısa sürede öğrendiler yürümeyi. Ne de olsa iletişim çağındaydık, acıları fazla süremezdi ya.

Yeni kişilerde eski sevgilerinin devamını getirebileceklerini düşündüler, artık kimse kimseyi hatırlamıyordu. Yeni arkadaşlar edinilmişti, başka tenlerde mutluluk aramışlardı. Bunların geçici olduğunu ilk olarak esas oğlan anlamış olacaktı ki “Beni unutabildin mi” diye bir kısa mesaj göndermişti hanım kızımıza. Ah be güzel kızımız, sende mi başka kollarda mutlu değildin de hemen cevap verdin ? Birbirlerinin ümitlerini tazelemişlerdi, yeni bir sayfa açabilirler miydi acaba ?

Nereden bilsinler ki kısa sürede her şeyin amacından sapıp sevgilerinin yerini nefrete bırakacaklarını. İlk adım erkek tarafından geldiği için hanım kızımız biraz ağırdan alıyor ama gene içinde onu rahatsız eden yaşanmışlıkları, hataları söylemek istiyordu. Bir tanesini söyleyeyim de nasıl tepki verecek görelim diyerek ilk hatasını söyledi.

- Sen yokken çok yalnız kalmıştım, bunalıma girmiştim, canıma kıymak istedim. İşte bu yüzden millete kuyruk salladım. Daha lafına noktayı yeni koymuşken hemen devam ettirir ve “Affettin değil mi beni, bunlar normal şeyler, sen yokken oturup ağlayacak mıydım? Hem sen de bir şeyler yapmışsındır, yeme beni” der ve anlamsızca gülümser.

Esas oğlan şokta, kimbilir o en kıymetlisine, sevgilisine, kaç kişi suni tenefüs yapıp, vücudunda biyoloji çalışır edasıyla izi kapanmayacak derin tahribatlara yol açtı. Sustu, içine attı, gülümsedi. İçinden “bu konulara hiç bulaşma, kızdan iki puan almışlar, karasularına izinli ya da izinsiz dalmışlar” diye geçirirken iki damla gözyaşıda içerisine doğru aktı, endoplazmik retikulumuna kadar değdiği yerleri sızlata sızlata, hissettirerek ve yakarak indi.

Konuyu uzatmadan kapattılar ama ilişkileri uzatma dönemine girmişti, artık gözleri hakemin düdüğündeydi. Artık aşk yoktu, alışkanlık vardı ve bunun yok olması için biraz zaman gerekliydi. Çivi çiviyi söker mantığıyla tekrar birlikte oldular ve artık sadece olumsuz yönler gözler önündeydi, güzel günlerin kıymeti resetlenmişti. Çıkarcı davranışlar, birbirlerini kullanmaya kalkışmalar, kimseyi bulamazsam yedekte bulunsun, vakit geçiririz, canımız sıkılmaz gibi kirli düşünceler. Ve sonunda istenilen olur. Kirlenmiştir zaten hafif kirli durumdaki sevgileri ve artık son bir söz gerekmektedir. Çünkü geçiş dönemi tamamlanmıştır ve yeni ilişkileriyle giriş bölümü aşılmış, temasa geçilme dönemi hazırlıkları başlamıştı. Son sözü esasiye kızımız söyler ve yeni nesil bir aşkı daha tarihin tozlu yapraklarına gömerek kendi hayatlarına doğru yol alırlar.

-”Özür dilerim”…”Bitti.”

Hikayemi okudunuz, belki kendinizden bazı kısımlar vardı içerisinde, belki de sizi güldürdü. Her hikayenin bir ana fikri olmalıydı işte kendi hikayemin ana fikrini şu şiirimle sizlerle paylaşayım.

Seven dikilir;
Diken sevilir. (hepimiz terzileri severiz değil mi?)
Gülün dikeni vardır ama;
Beni de yosun sarar.

Vaktinizi ayırdığınız için sağolun dostlar, şiirimi sevgililerinize gönderebilirsiniz, yeni yılda yaklaşıyor zaten. Artık bu şiiri yolladığınız ekürinizle yeni yıla hangi pozisyonda girersiniz düşünmek bile istemiyorum
Sıkmayın canınızı, hayatta her şey kısmet. Yeni yazılarda görüşmek üzere.

Halk tarafından kabul edilmiş üniversitelerin hepsini bir kenara ayıralım. Geriye kalan her ilde bir üniversite, İstanbul içerisinde tuttuğunu yap üniversite gibi projelerin bizlere katacağı hiçbir şey olmayacağı görüşündeyim. Holdinglere katkısı haricinde. Apartmanları dersliğe çevirip, iki üç kişiyi ekranlara çıkartıp, öğrenci avında olmaları sizleri de düşündürtmüyor mu?

Çoğu siyasi torpille öğretim görevliliğine getirilmiş insanlar ile ülkeye hiçbir katkısı bulunmayan profesörlerin toplanmasından oluşan bir çok üniversite varken, bu apartmanların verdiği eğitim bizim ülkemizin gelişmesine ne kadar katkı sağlayabilir merak ediyorum. İlla ki çocuğunuzun üniversite okumasını istiyorsanız gönderin açık öğretime, çoğu üniversiteye gitmekten daha faydalı olduğunu okul bitince göreceksinizdir. Erkeklerin kısa dönem askerlik için, kızlarında evlenme muhabbetlerinden kurtulmak için içinde doğan okuma hevesi ailenin boş yere para kaybetmesine neden oluyor. Açık öğretim okurken çalışan bir insanın tecrübesini, fakültelerde kazanmak olanaksız. Egosu yüksek insanların, kendi tatminkarlığını izleye izleye ve onların cefalarını çekerek bitirilen 4 sene, insanı enkaz haline çeviriyor. Ciddi manada üzerinde düşünülmesi gereken hangi üniversiteye gitmeliyim sorusu, ömrünüzün en az 4 senesini boşa harcatmayacak bir karara dönüştüğünde faydasını görüyorsunuz. Ne olursa olsun bir okula gireyim diye bir düşünceniz varsa eğer kesinlikle açık öğretimi tercih etmelisiniz. Çünkü ülkemizde üniversiteler iş hayatına geçişin sağlandığı okul değil, yüksek lise potansiyelindeler.

Şehir içlerinde karşılaştığımız apartmanlar ise sadece vakit geçirmek için tercih edilebilecek yerlerdir. Bir iki isim yapmış profesör ile bir şey elde edilemez ki zaten o profesörlerin girdiği ders sayısı bir elin parmak sayısından fazla değildir. Ve ayrıca ülkemiz kaç tane profesöründen fayda gördü diye düşünüp fazla gözümüzde büyütmemeliyiz. Hayatımızın koskoca 4 senesi, heba edilmesiyle bir şey kaybedilecek yıllar olarak görülmemeli, her günü dolu dolu yaşamalıyız. Üniversite bitirsenizde bitirmesenizde işsiz olacağınız için, tecrübe kozunu diğer insanlardan önce oynamak çoğu kişiye fayda sağlayacaktır. Eğer bu hayatta üzülecek ve bunalıma girecekseniz bunun nedeni okuduğunuz gereksiz bir okul olmasın, yaşadığımız hayat, son günlerdeki şike davasından farksız, fazla ümitlenmeyin o yüzden. Verdiğiniz kararlar her zaman size şans getirsin, belki de en çok şansa ihtiyacımız var. Doğru insan, doğru yaşam, doğru karar, doğru zamanda doğru adımı atma… İyi düşünün, fazla ömrümüz yok.

Hayat herkesi belirli bir sınavdan geçirir, hastalık, ölüm, zulüm; mesela yerden yere vurabilir, sevgilinizi elinizden alabilir ama güvendiğiniz dağlara kar yağdımı içinize bir şey oturur, nefes alamazsınız. “Sende mi brütüs” diyesiniz gelir, saldırasınız gelir sağa sola, emeklerinize mi acıyasınız, haybeye geçen vaktinize mi, hayallerinize mi ? Titrer ve kendinizi daha da kaybedersiniz. Değer verdiniz, önem verdiniz, her şeyi önüne serdiniz ama olmadı değil mi ? Ağlama arkadaş, suç sende değil, insanlar kötü. Kötü insanlara göre de insanlar kötü. Kötülerin dahi kötülediği yaratılanlar arasında sanada bir kötü rastladı diye kendini mi kaybedeceksin. Hemen cevabını vereyim, sende kafanı aşağı yukarı doğru salla ki adet yerini bulsun. “Yaşın genç, unutursun…”

Bir şekilde hayatlarımız sonlanacak ama hayatın suratınızın ortasına geçirdiği darbeler yaşama sevincinizi dirhem dirhem alacak sizden. Umarım hayat son noktayı koymadan elinizde avucunuzda olanı bitirmezsiniz, ya sonra hayata göz yumana kadar zaman nasıl geçer, yalnız mı kalacaksınız ? “Her zaman herkese bir kere şans verin” diye söyledim durdum, ikinci şansı hakettiğini düşündüklerinizden yediğiniz darbeler sonrası hiç aklınıza geldim mi ? Yoksa siz “bu kadar saçmalığı okuyamam, bir paragraf baştan bir de son kısmı okusam yeter” diyenlerden miydiniz? Peki böyle dediğiniz zamanlarda acaba ortada yazanlar beni anlatıyor olabilir mi diye düşünmediniz mi? Herkes kendi kaderini kendisi yazar diye saçmalayanlardansanız, yazdığınız kaderde neden düzeltme yapmadınız, hoşunuza mı gitti tüm olanlar? Göremediniz mi insanların yüzlerinin arkasına gizlediği ikinci yüzü…

Hayatım boyunca hep bu durumlara düşmesin diye dostlarımı uyardım, hep ben kötü oldum ama hatır vardı ve her şey aşikardı. Söylenmesi gereken sözler vardı, sadece cesaretli bir yürek gerekiyordu kendini feda edecek. Feda eden hep ben oldum! Belki seni bile uyarmışımdır dost. Belki sen benim elimle ileride çevirme var diye uyardığım karşı şeritteki araçtaydın, belki yanlış kuyrukta sıranın sana gelmesini beklerken, zamanını kurtarandım, belki bağışladığım kan senin damarında dolaşmakta, belki kesişmiştir hikayemiz ve birbirimize iyiliğimiz dokunmuştur. Söyle bakalım dostum sende mi kötü diyorsun benim için ? Söyledim ya feda eden bendim hep…

Ne diyor şair : “Senin yalanlarınla, hilelerinle başedemedim. Bu bana dert oldu… Ama, ben senin önünde hiç boyun eğmedim… Bu da sana dert olsun!”

Dert olsun dostlar! İnsanlara aldanmayın, herkes tabi ki kötü değildir ama kimseye ikinci şansı vermeyin. Mutlaka kaybedersiniz. İşte buraya yazıyorum…

Tam 1 sene boyunca sotede gizlenmiş, tek eliyle klavye kullanarak içindeki ateşi söndürmüş, tüm stresini ve sıkıntısını atmak için kızların meydanlarda yılbaşı eğlencesine katılmasını bekleyen bir grup var ki hiçte küçümsenecek sayıda değiller. Özellikle Taksim Meydanı gibi kalabalık yılbaşı eğlencelerinin yapıldığı ve insanların toplu olarak geri sayım yaptığı alanlarda beliren tipler, yeni yıla girenlere fiziki taciz uygulayarak yeni yıla daha rahat girmesini sağlıyorlar. Yeni yıla girmeye 3 saniye kala kızlardan yükselen çığlık sesleri bu rahat geçişin aslında ispatı.

İnsanlar normal olarak yeni yıla güzel bir ortamda girme hayaliyle kalabalık yerlere gittiğinde ekürisinin poposunu koruma telaşesi yüzünden edindiği sıkıntı bir sonraki yıldan bir şey anlamamasına sebep oluyor.

Bir nesil var ki yılbaşı gecesi için özel kıyafetler alan, en kaliteli jölesini o geceye saklayan, hakikisinden zor ayırt edilen spor ayakkabılarını çamaşır makinesinde yıkayıp o gece için özenle rafa kaldıran. Yaşama amacı o meydanlara gidip kalabalığın arasına kendisini bırakması ve genelde kız gruplara yakın yerlerde pusuya yatmaları. Avcı hedefini gözüne kestirdiği an saatine bakar ve yeni yıla ne kadar kaldığını anında hesaplar, o an; saat, dakika ve saniye hesabı o kadar kuvvetlidir ki sene boyunca derslerine bu başarıyı yansıtsa inanın matematikten 2 (geçer) alabilecek seviyeye fırlarlar. Gerekli hesaplar yapıldıktan sonra kendini ortamın akışına bırakır ve doğru anı bekler. Zaman azaldıkça kendisini hedefinin çok yakınlarına, omuz omuza mücadele edebilecek seviyeye gelecek kadar yakınına taşır. Bu esnada kızlar ondan kıllanır ve birbirlerini uyarırlarsa hemen cep telefonunu çıkarır, sms moduna geçer ya da kendisinin resmini çekiyormuş izlenimi verir, bu tipik bir şaşırtmacadır, kanmamak menfaatinizedir.

Saldırı zamanı gelir. Siz çılgınca geriye doğru sayarken, avcı arkadaş ya vücudunun komplesini ya da bir uzvunu sizin namahrem bölgenize doğru umarsızca ittirir ve temas anında, saniyesinde orgazm olur. O an geri sayımı bırakıp, arkanızı dönüp ne yapıyorsun sen deseniz “- Gel sende yak bir keyif sigarası” ya da “Arkadan itiyorlar abla!” diye bir cevap almanız kuvvetle muhtemeldir.

Son zamanlarda polisimiz bu yamyamları engellemek için yoğun çaba sarfediyor olsa da geçtiğimiz yılbaşında özellikle de yabancı uyrukluluların yaşadıklarını televizyonlarda epeyce bir gördük. Sanırım bunlardan kurtulmak için en mantıklı yol şimdiden kutlama yapacağınız mekanı belirlemek ve hatta yerinizi ayırtmak, çıkalım da neresi çıkarsa karşımıza orada kutlarız mantığıyla yol alırsanız başınız ağrıyabilir. Siz siz olun, kendinizi ve partnerinizin namahrem yerlerini kontrol altına alın, sonra gecenizin karakol ya da hastanede geçmesine engel olamayabilirsiniz.

Mutlu bir yılbaşı gecesi geçirmenizi temenni ediyorum. Tanrının eli (maradonanın elle attığı gol) sizden uzak olsun

Belki sizde ipinizi koparmışsınızdır ama genede ipini koparanın gitmediği mekanlar ararsınız, partnerinize bakışlarıyla göz zinası yapmayanların bulunduğu bir ortam, bulduğunuzda kimseye söylemezsiniz, sürekli aynı yere gitmeye başlarsınız, artık size özel indirimler, yeni demlenmiş çaylar jest olarak gelmeye başlar, orasıda sıkar sizi, arayışlarınız devam eder.

Otopark sorunu olmayacak, yamyamlar olmayacak, fiyatları çok can yakmayacak ve sizi sıkmayacak. Hangi mekana giderseniz gidin anlamsız bir gruplaşma sezersiniz. Merkezi kafelere gidersiniz, sevişen ergenler doludur ve rahatsız olursunuz. Sosyal tesislere gidersiniz mutaassıp bir popülasyon, kendinizi kötü hisseder oradan da çıkarsınız. Koskoca İstanbul size dar gelir, evinizi özlersiniz ama eve adım atıldığı an boğuluyor gibi hissedersiniz, dvd izleyeyim dersiniz, filmin ortasında sızarsınız. İşte sonbahar hissi budur ve bu hissi sevin, geçicidir. Herkesle tartışmak istersiniz, herkes size göre yanlış düşünür, herkes kötü araba kullanır ve gerçekten siz haklısınızdır,  bir yandan da kilo almaya başlarsınız, hayat sıkıcı gelmeye başlar iyice, internet zaten uzun zamandır sıkmaktadır sizi,  çekilebilecek tüm profil resimlerinizi önceden çekmiş, yeni nesil saksılı resminiz bile olmuştur, bir değişim gerekmektedir ve o değişimi ben size söyleyeyim.

“Kitap okuyun” Kendinizi mutlu hissedeceksiniz ve farklı bir aktivite yapmanın dayanılmaz hazzı size belgrat ormanında atla gezinti yapıyormuş hissi verecek. Okumadıysanız “aşkın gözyaşları 2-1-3″ ile başlayabilirsiniz mesela, ilk önce Hz. Şems ile başlamalısınız bu seriye, yazarımız ilk önce Hz. Mevlana’yı yazdığı için 2-1-3. sırasıyla okumakta fayda vardır. Alın elinize çayı, uzanın koltuğa, rahatça oturun ama yatmayın, yatmak bu havada uyku getirir Kendinizi iyi hissedeceksiniz, emin olun…